102

Esim

Yatagimin sag yani dolu artik,

Yorganimin yarisi benim degil…

Bir can yoldasim var artik.

 

Üsümesin diye, geceleri uyanip üzerini örttügüm,                         

Dudaklarinda açmis gülümsemesiyle, yanimda sessizce nefes alip veren,

Tanri‘dan bana emanet o ikinci kalp atisi,

Yüregimin derinliklerinden akip gelen serin bir dere,

Karanlik sisi yarip geçen gün isigi,

Bir bebegin gözlerindeki o saf parilti,

Esim.

 

Bugün yine sensiz selamladim sabahi.

Yalanim yok, açasim gelmedi gözlerimi.

Daldim yine eskiye, onca geçen yalniz yillarima.

Diger yarisi olmayinca gönlümün,

Pek bir aci geldi bugünüm bana.

Önemsizlesti birden her sey, anlamsizlasti.

Ne zevk kaldi, ne istek, ne de gün isigi,

Gölgeler sardi etrafimi.

Hayat, tatsiz bir çorba gibi geldi bana.

Zevk için degil, yasamak için içtim.

Anladim ki, yalnizlik gerçekten de Ulu Yaratana mahsusmus.

Seninle, hayatima günes dogdu.

Siyah beyaz olan dünyam renklerle, kalbim sevgiyle tanisti.

Soguk olan sicak, puslu olan berrak oldu.

Demek ki;

Yillarca aradigim, sorguladigim, hasretle bekledigim,

Daha tanimadan özlemini kana kana içtigim o sicaklik

Senmissin.